हिजो सत्तामा छँदा आफुले गरेका गल्ति र कमि कमजोरीहरु प्रति नतमस्तक भएर आफ्ना गल्ति स्वीकार्दै जनता समक्ष माफी माग्नुपर्ने नेताहरु अझै सामाजिक संजालामै खाउँला जसरि कुर्लिन थालेका छन्। पख्लास र हेरौंला , यो माहोल शान्त होस् त्यसपछि देखाइदिन्छु भन्ने खालाका तिनका स्टाटस र अभिव्यक्ति देख्दा यस्तो लाग्छ , राजनतिक दल र तिनका नेता अब सच्चिने भन्दा पनि सक्किने बाटोमा लागेका छन्।

काठमाडौँ- नेपालमा विभिन्न कालखण्डमा विभिन्न आन्दोलनहरु भए। केहि आन्दोलन देशका नाममा, केहि कुनै समुदायका नाममा। यसरी देशमा प्रजातन्त्र, देश, समुदाय या विभिन्न बहानामा धेरै आन्दोलनहरु भए। सात सालको क्रान्ति , ४६ सालको जन आन्दोलन देखि ६२-६३ को आन्दोलन हुँदै “जेन जी” आन्दोलन सम्म आइपुग्दा देश र यो देशको जनताले धेरै अपुरणिय क्षति बेहोरेका छन्। तर देश र जनताका नाममा गरिएका ति कुनै पनि आन्दोलनले देशलाई कुनै सहि मार्गनिर्देश भने गर्न नसकेको देखिन्छ र सायद त्यसैको कारण देश पुन: एकपटक “जेन जी ” आन्दोलनको नाममा जल्न पुग्यो र धेरै नेपाली नागरिकले रगत बगाएर ज्यानको आहुति दिनुपर्यो। सात साल र छयालीस साल हुँदै ६२ -६३ सम्म आइपुग्दा देशले आन्दोलनका नाममा पाएको परिवर्तन भने खासै उपलब्धिमुलक रहेन। जनताको जीविकोपार्जन देखि देशको आर्थिक अवस्था हेर्दा,तुलनात्मक रुपमा हामी संगैका राष्ट्रहरुले प्रगतिको छलाङ्ग मारिसक्दा हामि भने अझै पनि बामे सर्ने अवस्था बाट माथि उठ्न सकेनौँ। देशमा प्रजातन्त्र परिवर्तन भएर लोकतन्त्र भयो , राजमार्गहरु लोकमार्गहरुमा परिणत भए र देश एकीकरण गर्ने राजा- महाराजा हरुको सालिक ढालेर छोटे राजाहरुको सालिक खडा भए , तर देश र जनताको जिवनस्तरमा खासै परिवर्तन भने देखिएन। देश सिंगापुर बनाउँछु भन्नेहरुको जीवनस्तर फेरियो तर देशको अवस्था फ़ेरिएन।

देशमा भ्रष्टाचार संस्थागत हुँदै गयो, आर्थिक रुपमा देश कम्जोर बन्दै गयो। जनताहरु जिविको पार्जन र खान लाउनकै निम्ति खाडी जानुपर्ने स्थितिको सिर्जना भयो। हो उनीहरुले विदेशबाट धेर थोर कमाएर आफ्नो जिविको पार्जन राम्रैसंग गरिरहेका छन् , तर त्यसलाई कुनै एउटा देशले उपलब्धिका रुपमा लिन सक्दैन। भएका उद्योग र कल कारखाना बन्द गरेर देशको युवाशक्ति विदेश पलायन हुनु र उनीहरुले पठाएको रेमिट्यान्सले चलेको देशलाई कुनै नेताले समृद्धिको हुङ्कार दिएर देशको आर्थिक अवस्थाले फड्को मारेको संदेश दिनु केवल मुतको न्यानो मात्र हो।

देशमा चलिरहेको यी यावत अवस्थाहरुको मूल कारण देशमा संस्थागत रुपमा जरो गाडेको भ्रष्टाचार हो भन्ने बुझेका नेपालका युवा पुस्ता “जेन जी ” समुहले भाद्र २३ गते काठमाडौँमा प्रदर्शनको आहवान गरे। सामाजिक सञ्जालबाट आह्वान गरिएको उक्त प्रदर्शन अन्त्यमा काठमाडौँ मात्र नभएर देशभरी नै फैलियो। देशमा भ्रष्टाचारको अन्त्य हुनुपर्छ भनेर सुरु गरेको उक्त शान्तिपूर्ण आन्दोलनमा कुनै अराजक र स्वार्थी समूहहरुको घुसपैठ भएको भन्ने पनि बुझिन्छ। यधपी आन्दोलनलाई नियन्त्रणमा लिने नाममा प्रहरीले अन्धाधुन्द गोलि चलाउँदा सोहि दिन २० निर्दोष नेपालीले ज्यान गुमाउन पुगे भने हजारौंको संख्यामा घाइते भए । त्यो पनि विद्यालय ड्रेसमा हातमा प्लेकार्ड बोकेर प्रदर्शनमा उत्रिएका नेपाली माथि गोलि चलेपछि २४ गतेको आन्दोलनमा देशका सबै उमेरसमूहका नेपाली सडकमा उत्रिए। त्यो दिन नेपालको इतिहासमा कहिल्यै नघटेका घटनाहरु भए। नेताको घर जलाउने र तिनलाई सडकमा दौडाएर कुट्ने देखि , देशका महत्वपूर्ण सार्वजनिक र निजि सम्पतिहरुमा आगजनी र तोडफोड गरियो। देशको सरकार ढल्यो, त्रासमा नेता र मन्त्रीहरुले हतार-हतार राजिनामा दिएर भागे। कति नेताले कुटाइ खाए भने कतिलाई नेपाली सेनाले सुरक्षा दिएर राख्नुपर्ने अवस्था आयो।

देशको शान्ति सुरक्षाको जिम्मेवारी सम्हाल्दै नेपाली सेनाले देशभर कर्फु जारी गर्यो। देशमा राजनीतिक र प्रशाशनिक भ्याकुम खडा भएपछी अन्त्यमा राष्ट्रपतिले पूर्व प्रधानन्यायाधिश सुशिला कार्कीको नेतृत्वमा अन्तरिम सरकार गठन गर्यो। ६ महिनामा निर्वाचन गराउने गरि अन्तरिम सरकारले संसद विघटन गरिदियो ।

कार्की नेतृत्वको अन्तरिम सरकारले संसद विघटन गरेसंगै भूमिगत भएका दलका नेता र तिनका आसेपासेहरुले सामाजिक सञ्जालमार्फत संविधान विपरित देशको राजनीति अगाडी बढाएको भनेर आलोचना गर्दै पोष्टहरु सार्वजनिक गर्न थाले। कतिसम्म भने हरेक संविधान दिवसको दिन , कायम संविधानको विरोध गर्दै संविधान जलाउने मदेशी दलहरुले समेत संविधानको हत्या गर्न खोजिएको भन्दै संविधानको रक्षा गर्नुपर्ने भनेर सामजिक सञ्जालम आफ्ना धारणाहरु लेख्न थाले।

यो बिचमा आजको दिनसम्म आइपुग्दा विभिन्न राजनीतिक दलका शिर्ष नेताहरु अझै पनि सेनाको सुरक्षामा नै छन्। तर कार्यकर्तालाई अगाडी-पछाडी राखेर विस्तारै बाहिर निस्किएका केहि नेताहरुले भने “जेन जी ” आन्दोलनको विरोध गर्ने, तिनीहरुलाई धम्कि दिने र संविधानको हवाला दिंदै अन्तरिम सरकारको विरोध गर्न थालेको देखिन्छ। अधिकांश नेताहरुले सामाजिक सञ्जालमा लेखेका पोष्टहरुको तल गरेको कमेन्ट हेर्ने हो भने नेपाली जनताको आक्रोश अझै पनि कम भएको भान हुँदैन। तर हिजो सत्तामा छँदा आफुले गरेका गल्ति र कमि कमजोरीहरु प्रति नतमस्तक भएर आफ्ना गल्ति स्वीकार्दै जनता समक्ष माफी माग्नुपर्ने नेताहरु अझै सामाजिक संजालामै खाउँला जसरि कुर्लिन थालेका छन्। पख्लास र हेरौंला , यो माहोल शान्त होस् त्यसपछि देखाइदिन्छु भन्ने खालाका तिनका स्टाटस र अभिव्यक्ति देख्दा यस्तो लाग्छ , राजनतिक दल र तिनका नेता अब सच्चिने भन्दा पनि सक्किने बाटोमा लागेका छन्।