शनिबार बिहान ललितपुरको हरिसिद्धीमा कोशी प्रदेशका आर्थिक मामिला तथा योजना मन्त्री रामबहादुर मगर सवार गाडीले एक बालिकालाई ठक्कर दियो। मगर एमालेको विधान महाधिवेशनमा सहभागी हुन गोदावरी जाँदै थिए। बालिकालाई तत्काल बी एण्ड बी अस्पताल पुर्‍याइयो, जहाँ दुई घण्टा उपचारपछि उनलाई डिस्चार्ज गरियो। बालिका बाँचिन्, तर सत्ता र शक्तिमा बसेकाहरूको आचरणले आम नेपालीको मनमा गहिरो घाउ छोडेको छ।

घाइतेलाई सहयोग गर्न रोक्नुको सट्टा, मन्त्री सवार गाडी त्यहाँबाट भाग्यो। यो एउटा घटना वा कुनै आम सडक दुर्घटना मात्र होइन, नेपाली जनताले धेरै समयदेखि बुझ्दै आएको कठोर सत्य हो। यो देशमा राजनीतिक शक्ती र सत्ताको ओत लागेकाहरुले सजिलै उन्मुक्ति पाउंछन्। घटनाको अझै दुखदायी पक्ष भनेको एमाले अध्यक्ष एवं प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको प्रतिक्रिया हो। उनले यसलाई ‘सामान्य घटना’ भन्दै उपचार खर्च पार्टीले बेहोर्ने घोषणा गरे। यस्तो टिप्पणीले घटनाको गम्भीरतालाई बेवास्ता गर्‍यो र एउटा बालिकाको पीडालाई एउटा राजनीतिक भेलाको परिशिष्टजस्तो बनाइदियो।

गल्ती सवारी चालकले मात्र होइन कहिलेकाहीँ सडक पार गर्ने पैदल यात्रुहरुले पनि गर्छन । कहिलेकही उनिहरुकै गल्तीले पनि यस्ता सडक दुर्घटना हुन्छन्। तर यो एउटा सामान्य दुर्घटना मात्र हो भनेर राज्यका जिम्मेवारीपूर्ण निकायमा बसेका व्यक्तिहरु यो घटनाबाट पन्छिन मिल्दैन । यो एउटा मन्त्री, जसले जनताको सेवा गर्ने शपथ खाएको छ, उसले न्यूनतम मानवीयता पनि देखाउन असफल भएको कुराको प्रमाण हो। आफ्नै गाडीले ठक्कर दिएको सर्वसाधारणलाई छाडेर हिँड्नु केवल गैरजिम्मेवार होइन, यो घोर आपराधिक कृत्य हो। स्वस्थ लोकतन्त्रमा यस्ता व्यवहारले राजीनामा र कानुनी कारबाही माग्छ। तर नेपालमा, नेताहरू प्राय पार्टी र शक्तिको आडमा यस्ता घटनाहरुको ढाकछोप गर्छन् र त्यही विन्दुमा पुगेर कानुन मौन बनिदिन्छ ।

यो देशमा सामान्य नागरिक दुर्घटनामा पर्दा वा उसले कुनै दुर्घटना गराउँदा राज्यको कानुन कठोर र निर्मम हुन्छ। तर जब कुनै घटनामा राजनीतिक दलको कुनै शक्तिशाली व्यक्ति संलग्न हुन्छ घटना सामान्य बनिदिन्छ वा गुपचुप पारिन्छ । दुर्बलको रक्षा गर्ने संस्थाहरू शक्तिशालीको सेवाका लागि झुक्छन्। प्रधानमन्त्रीले यसलाई ‘सामान्य’ भन्दै दिएको प्रतिक्रिया नै यसको स्पष्ट सन्देश हो। यो देशमा दुर्घटनामा परेकी एक सामान्य बालिकाको पीडा कुनै पदधारी नेताको कार्यक्रमभन्दा कम महत्वको छ भन्ने कुराको प्रमाण हो यो ।

यो घटना देश र जनताको सेवा गर्छु भनेर सपथ खाएका नेताको लागि सेवाभाव देखाउने अवसर हुनुपर्ने थियो, तर सत्ता र शक्तिको प्रदर्शन बनाइयो। एक मन्त्री ति बालिकालाई लिएर अस्पताल पुगेको , उसको परिवारसँग उभिएको, राष्ट्रसँग माफी मागेको र कानुनको सामु आफूलाई प्रस्तुत गरेको देखिनुपर्ने थियो। तर उनी भने कालो सिसा भएका गाडी चढेर घटनास्थलबाटै भागे।

यो केवल एक दुर्घटना होइन। यसले नेपालमा चलिरहेको गहिरो दण्डहीनताको संस्कृत‍िलाई छर्लंग बनाइदिएको छ , जहाँ मन्त्री, सांसद र उच्च अधिकारीहरू कानुनको दायरा भन्दा बाहिर छन् । यस्ता घटनामा सामान्य नागरिक जेल जाने ठाउँमा, उनीहरूले सफाइ पाउँछन्। जबसम्म नेपालमा सबैलाई एउटै कानुन लागु हुँदैन, तबसम्म शासक र शासितबीचको यो खाडल अझ गहिरो हुँदै जानेछ।

यदि मन्त्री मगरमा थोरै पनि नैतिकता छ भने उनले नैतिकताको आधारमा तत्काल राजीनामा दिनुपर्छ। सरकारले स्वतन्त्र र निष्पक्ष छानबिनको व्यवस्था गर्नुपर्छ, र कानुनले दोषी ठहर गरेमा उनलाई कठोरतम सजाय दिनुपर्छ। यसभन्दा कम केही भयो भने, नेपालमा न्याय होइन, पद र पहुँच नै सबै थोक हो भन्ने कुराको पुष्टि हुनेछ।

यो देशलाई, अब नागरिकलाई उपेक्षा गर्ने नेताहरूको खाँचो र आवश्यकता छैन। यो देशले शक्तिशालीलाई फाइदा हुने कानुन होइन, समान न्याय खोजेको छ । हरिसिद्धीकी बालिकाले अझ राम्रो व्यवहार पाउनुपर्ने थियो। नेपाली जनताले अझ इमानदार नेतृत्व पाउनुपर्ने थियो। तर जनताको सेवा गर्छु भनेर सपथ खाएका मन्त्रीले न्यूनतम मानवीयता र जवाफदेहिता पनि देखाउन सक्दैनन् भने, उनीहरूले यो देश र जनतालाई शासन गर्ने अधिकार राख्दैनन्।